Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Dziady cz.II - "Dziady" cz. II jako dramat romantyczny

Druga część „Dziadów”, nazywanych wileńsko-kowieńskimi, to jeden z najsłynniejszych utworów Adama Mickiewicza, przedstawiciela polskiego romantyzmu. Dzieło to posiada wiele cech, które decydują o jego przynależności do tej epoki i sprawiają, że „Dziady” możemy nazwać dramatem romantycznym. Występują tutaj jeszcze elementy pochodzące z antycznej tradycji dramatu, jednak Mickiewicz wprowadza wiele innowacji, typowych później dla utworów epoki romantyzmu.

Pierwszym, najbardziej tradycyjnym elementem pochodzącym z epoki starożytnej, jest zachowanie zasady trzech jedności. Autor jako miejsce wydarzeń wybrał cmentarną kaplicę i lokalizacja ta nie zmienia się w trakcie trwania utworu, akcja obejmuje kilka godzin w nocy i jest jednowątkowa, dotyczy obrzędu Dziadów, przywoływania duchów w wigilię Wszystkich Świętych.

W dramacie obecny jest chór, wywodzący się z tradycji antycznej. Jego zadaniem jest komentowanie atmosfery, wydarzeń, powtarzanie nauk moralnych. Jego wypowiedzi rozpoczynają i zamykają dzieło.

Kolejną zasadą pochodzącą ze starożytności jest obecność na scenie trzech aktorów. Mickiewicz częściowo łamie tę zasadę, umieszczając w przestrzeni cmentarnej kaplicy zbiorowisko ludzi z gminu, jednak można uznać, iż ją zachowuje, ponieważ czynny udział w akcji biorą zazwyczaj dwie lub trzy osoby, Guślarz i duchy.

Tutaj kończą się tradycje antyczne w dramacie naszego wieszcza narodowego, a zaczynają elementy romantyczne. Pierwszym z nich jest oparcie akcji utworu o ludowy obrzęd, co świadczy o zainteresowaniu tradycjami ludu, uważanego za jedyny przekaźnik prawdziwej kultury narodowej, nie zmienionej przez obce wzorce. Romantycy często stawiali sobie za zadanie upamiętniać ludowe tradycje, i to robi Mickiewicz, dokładnie opisując obrzęd,